UMUWI NANG WALANG PASABI ANG BILYONARYANG MISIS SA KANILANG HACIENDA SA PUEBLA—NGUNIT SA HALIP NA MASIPAG NA ASAWA, NAABUTAN NIYA ITONG MAY KASAMANG KABIT AT PINAPLANONG NAKAWIN ANG KANYANG MANSYON BILANG ‘WEDDING GIFT’!
Ako si Isabella Alcantara, tatlumpu’t limang taong gulang, at ang CEO ng isa sa pinakamalaking real estate development firm sa Pilipinas. Nang magpakasal ako kay Mateo, isang simpleng lalaki na nag-alok na pamahalaan ang aming malawak na hacienda sa Puebla, Quezon, inakala kong natagpuan ko na ang lalaking magiging katuwang ko habambuhay.
Dahil abala ako sa negosyo sa Maynila, pinagkatiwalaan ko si Mateo na mamuno sa aming sakahan. Buwan-buwan, nagpapadala ako ng milyun-milyong pondo para sa sinasabi niyang pagpapalawak ng aming negosyo sa agrikultura. Laging matamis ang kanyang pananalita sa telepono, laging nangangako na ang lahat ng pagod niya ay para sa aming kinabukasan.
Ngunit minsan, ang pinakamalaking ahas ay hindi nagtatago sa damuhan—natutulog ito sa sarili mong kama.
ANG LIHIM NA PAGBISITA SA PUEBLA
Isang Biyernes ng hapon, nakansela ang lahat ng board meetings ko. Dahil malapit na ang aming anibersaryo, naisipan kong surpresahin si Mateo. Nag-drive ako mag-isa patungong Puebla nang walang anumang pasabi. Inasahan kong madadatnan ko ang isang asawang puno ng pawis sa pagtatrabaho sa ilalim ng araw.
Nang pumasok ang sasakyan ko sa tarangkahan ng aming hacienda, napansin kong walang mga tauhan na nagtatanim. Sa halip, isang bago at pulang sports car ang nakaparada sa tapat ng aming malaking rest house—isang sasakyang hindi ko binili at hindi ko kailanman nakita.
Tahimik akong bumaba. Bukas nang bahagya ang pangunahing pinto ng bahay. Habang papalapit ako, narinig ko ang pamilyar na tawa ni Mateo, kasabay ng matinis at malanding halakhak ng isang babae.
Kumabog ang dibdib ko, ngunit hindi ako nagpadala sa emosyon. Itinuro sa akin ng negosyo na bago ka sumugod, kailangan mong alamin ang lahat ng baraha ng iyong kalaban. Sumilip ako mula sa siwang ng pinto.
Sa loob ng aking sariling bahay, nakita ko si Mateo na nakahiga sa paborito kong sofa, habang nakapulupot sa kanya ang isang magandang babae na suot ang isa sa mga mamahaling kwintas na nawala sa aking koleksyon noong nakaraang buwan.
ANG MAITIM NA PLANO NG DEMONYO
Inilabas ko ang aking cellphone at tahimik na pinindot ang record.
“Kailan mo ba tatapusin ang asawa mong puro trabaho ang inaatupag?” mapanuksong tanong ng babae, habang hinahalikan ang leeg ni Mateo. “Naiinip na ako, Mateo. Nangako ka sa akin na pakakasalan mo ako.”
Tumawa si Mateo at humigpit ang yakap sa kabit niya. “Kunting tiis na lang, Valerie. Nakahanda na ang mga papeles. Bukas, pupunta ako sa Maynila at papipirmahin ko si Isabella sa mga dokumento ng kumpanya. Nakasingit doon ang Deed of Donation at Special Power of Attorney. Kapag napirmahan niya iyon nang hindi binabasa, maililipat ko na ang titulo ng paborito niyang mansyon sa pangalan mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Valerie sa tuwa. “Talaga?! Ibibigay mo sa akin ang mansyon niya bilang wedding gift?!”
“Siyempre! Para sa’yo ang lahat ng yaman ng babaeng ‘yon,” nakangising sagot ni Mateo. “At kapag nakuha ko na ang pirma niya, papalabasin nating naaksidente ang preno ng sasakyan niya sa byahe. Walang maghihinala. Tayo ang mag-uuwi ng bilyun-bilyong yaman ng mga Alcantara!”
Parang yelo na dumaloy sa aking mga ugat ang narinig ko. Inaasahan nilang mamamatay ako para makapagpakasarap sila sa yamang pinaghirapan ko. Kung ibang babae ako, baka umiyak ako, sumigaw, o nagwala sa harapan nila.
Ngunit ako si Isabella Alcantara. Hindi ako umiiyak kapag tinatraydor; ako ay nagpapabagsak ng mga imperyo.
Tahimik akong umatras, sumakay pabalik sa aking sasakyan, at umalis nang walang lumilikha ng anumang ingay. Bumalik ako sa Maynila, hindi para magtago, kundi para ihanda ang pinakamalaking patibong na tatapos sa kanilang kasakiman.
ANG PATIBONG SA MAYNILA
Kinabukasan, araw ng Sabado. Gaya ng inaasahan, dumating si Mateo sa aking mansyon sa Maynila. Nagpanggap siyang isang mapagmahal na asawa, may dala pang isang palumpon ng mga rosas. Ang hindi niya alam, kasama niya ang sarili niyang kamatayan.
Sa kanyang likuran ay nakatayo si Valerie, suot ang isang pormal na damit.
“Hi, Hon! Na-miss kita,” bati ni Mateo, sabay halik sa aking pisngi. “Nga pala, siya si Valerie, ang bagong secretary na kinuha ko para tulungan ako sa mga papeles sa hacienda.”
Ngumiti ako. Isang ngiting hindi umaabot sa aking mga mata. “Welcome sa pamamahay ko, Valerie. Sigurado akong marami kang matututunan ngayong araw.”
Nagyaya ako sa dining room kung saan nakahanda ang isang masaganang tanghalian. Nang matapos kaming kumain, nilabas na ni Mateo ang kanyang maitim na balak. Ipinatong niya sa ibabaw ng mesa ang isang makapal na folder.
“Hon, kailangan ko sana ang pirma mo rito para sa pagbili natin ng mga bagong traktora at pataba sa hacienda. Alam mo na, standard procedure,” malambing na wika ni Mateo, palihim na nagkatinginan sila ni Valerie.
Kinuha ko ang folder. Binuklat ko ang mga pahina. Tulad ng inaasahan, sa gitna ng mga pekeng invoices, naroon ang Deed of Donation na naglilipat ng pagmamay-ari ng aking mansyon kay Valerie.
Ibinaba ko ang folder at tinitigan silang dalawa. Dahan-dahan akong kumuha ng lighter mula sa aking bulsa at sinilaban ang mga papeles sa mismong harapan nila.
“I-Isabella! Anong ginagawa mo?!” natatarantang sigaw ni Mateo, pilit na pinapatay ang apoy sa mga dokumento.
ANG HULING HALAKHAK NG REYNA
“Sinusunog ko ang ilusyon mong magiging mayaman ka gamit ang pera ko, Mateo,” malamig at buong-boses kong sagot.
Bumukas ang pinto ng dining room at pumasok ang aking apat na abogado at tatlong armadong pulis. Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Valerie. Napaatras si Mateo.
“A-Anong ibig sabihin nito, Isabella?!” nanginginig na tanong ng asawa ko.
Kinuha ko ang aking telepono at ini-konekta ito sa smart TV sa aming sala. Umalingawngaw ang boses nila ni Valerie na nai-record ko kahapon.
“Papalabasin nating naaksidente ang preno ng sasakyan niya sa byahe… Tayo ang mag-uuwi ng bilyun-bilyong yaman ng mga Alcantara!”
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. Bumagsak ang kanyang mga balikat, at tuluyan siyang pinanawan ng lakas. “H-Hon… m-mali ang iniisip mo… J-Joke lang namin iyon ni Valerie!”
“Joke?” Tumawa ako nang pagak, naglalakad palapit sa kanya. “Sige, Mateo, tatawa rin ako kapag nabulok ka sa kulungan.”
Binalingan ko ang aking Head Counsel. “Atty. Suarez, basahin mo sa kanila ang mga kaso.”
“Mr. Mateo Valderama at Ms. Valerie Cruz, inaaresto namin kayo para sa kasong Attempted Murder, Falsification of Public Documents, at Qualified Theft,” matigas na anunsyo ng abogado habang pinoposasan ng mga pulis ang dalawa. “At lahat ng bank accounts mo, Mateo, na naglalaman ng mga perang ninakaw mo mula sa kumpanya, ay inilagay na sa freeze order kaninang umaga.”
“Isabella, parang awa mo na! Asawa mo ako!” lumuhod si Mateo, umiiyak at nagmamakaawa. “Wala akong ititira! Maghihirap ako!”
“Wala na akong asawa,” malamig kong wika, tinitingnan siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. “Gusto mo ng wedding gift para kay Valerie? Ibinigay ko na. Isang libreng honeymoon sa loob ng pambansang piitan. Enjoy.”
Kinaladkad ng mga pulis palabas sina Mateo at Valerie habang nag-iiyakan at nagsisigawan. Pinanood ko silang isakay sa patrol car, habang umaalingawngaw ang sirena sa buong kalsada.
Kinabukasan, pormal kong isinampa ang annulment at binawi ang lahat ng pondong ninakaw niya mula sa hacienda. Inakala ng tangang lalaking iyon na mapapaikot niya ako dahil sa pagmamahal. Ngunit nakalimutan niya ang isang mahalagang batas ng kalikasan: Huwag mong susubukang nakawan ang isang reyna sa loob ng kanyang sariling palasyo, dahil siya ang mismong maghuhukay ng libingan mo.
